zobacz galerie...

Wielka Sobota – Święcenie pokarmów

W Wielką Sobotę odbyło się poświęcenie pokarmów od 9.00 do 13.00 co pół godziny.

Święcenie pokarmów w Wielką Sobotę i spożywanie ich przy świątecznym śniadaniu  jest chyba najbardziej praktykowanym i bardzo nastrojowym zwyczajem w naszej tradycji. Zwyczaj ten ma w sobie wiele religijnych odniesień.

Pokropienie pokarmów wodą święconą przywołuje w naszej świadomości chrzest, przez który zostaliśmy włączeni we Wspólnotę Kościoła – a więc Mistycznego Ciała Chrystusa. Poświęcone pokarmy przypominają nam natomiast, że Zmartwychwstały Chrystus jest dla nas wszystkich chlebem życia.

Najważniejsze w tym zwyczaju nie jest samo poświęcenie pokarmów ale uświęcenie samego człowieka, który będzie te pokarmy spożywał.  Już od wieków zwyczaj ten służył budowaniu jedności, najpierw w rodzienie, kiedy całe rodziny szły do kościoła poświęcić pokarmy, ale i w parafii ponieważ ten zwyczaj praktykują takę osoby, które nieregularnie wykonują swoje praktyki religijne.

Zwyczaj święcenia pokarmów narodził się w VIII wieku, ale w Polsce znany jest dopiero od XIV stulecia. Tradycyjnie uznaje się, aby poświęconych zostało siedem podstawowych pokarmów: chleb, jajko, ser, wędlina, chrzan, ciasto i sól.

Chleb
W tradycji chrześcijańskiej jest najważniejszym z symboli, ponieważ przedstawia ciało Chrystusa. We wszystkich kulturach jest pokarmem niezbędnym do życia. Chleb zawsze gwarantował pomyślność i dobrobyt.

Jajko
To symbol odradzającego się życia i zwycięstwa nad śmiercią. Kiedyś wierzono, że dzielenie się nim z bliskimi wzmacnia rodzinne więzy.

Wędlina
Jako składnik święconki ma zapewnić płodność i zdrowie.

Ser
Symbolizuje pozytywną zależność między człowiekiem a siłami przyrody. Przez to, że pochodzi od krów, owiec i kóz, ma zapewnić rozwój stada zwierząt domowych.

Sól
To życiodajny minerał. Wierzono, że odstrasza zło. Symbolizuje oczyszczenie i prawdę.

Chrzan
Obrazuje ludzką siłę i krzepę fizyczną. Ma również wspomagać skuteczność innych święconych pokarmów.

Ciasto
Do święconki zostało włączone jako ostatnie. Symbolizuje umiejętności i doskonałość.

Wielka Sobota – Wigilia Paschalna

W Wielką Sobotę, Liturgią Wigilii Paschanej o godz. 19.00, nasza wspólnota parafialna rozpoczęła obchody najważniejszego wydarzenia w dziejach świata – zmartwychwstania Jezusa Chrystusa. Uroczystościom przewodniczył ksiądz wikariusz Bożydar Sztank.

Wigilia Paschalna to najważniejsza celebracja całego roku liturgicznego. Od IV wieku była nazywana matką wszystkich wigilii, a przez papieża Grzegorza Wielkiego – uroczystością uroczystości.

Tej szczególnej nocy Chrystus wychodzi z otchłani, rozświetlając ciemność świata. To Pascha – przejście ze śmierci do życia, z ciemności do światła. Wigilia Paschalna składa się z czterech części.

Liturgia światła

Na zewnątrz kościoła rozpala się ogień. Kapłan błogosławi płomień, a od niego zapala paschał – wielką świecę z oznaczeniem krzyża, liter Α i Ω oraz pięcioma gronami, które przypominają rany Chrystusa. Ten płomień – Światło Chrystusa – celebrans wprowadza się do kościoła. Kulminacją tej części jest śpiew Orędzia Wielkanocnego – Exsultet. Wielka modlitwa Kościoła, która opowiada historię świata – od stworzenia, przez niewolę, aż po Zmartwychwstanie.

Liturgia słowa

Rozpoczyna się czas słuchania, aby poznać sens całej historii zbawienia. Liturgia słowa to długa opowieść o Bogu, który nie przestaje szukać człowieka. Kilka czytań ze Starego i Nowego Testamentu – przeplatane są psalmami i modlitwą. To jak wędrówka – przez stworzenie, przez ofiarę Abrahama, przez Morze Czerwone… aż do pustego grobu. Gdy rozlega się „Chwała na wysokości Bogu”, znów dzwonią dzwony i odzywają się organy. Cisza czterdziestodniowego postu ustępuje radości.

Liturgia chrzcielna

Kościół celebruje nowe narodziny. Po Litanii do Wszystkich Świętych następuje błogosławieństwo wody chrzcielnej. Wszyscy wierni odnawiają swoje przyrzeczenia chrztu. To moment, w którym Pascha przestaje być historią, a staje się naszym wydarzeniem.

Liturgia eucharystyczna

To wszystko prowadzi do Eucharystii. Chrystus, który przeszedł przez śmierć, teraz staje pośród nas i daje nam swoje Ciało i Krew – pokarm życia wiecznego. To ofiara złożona przez Zmartwychwstałego Jezusa.