tel. 013 463 23 98   mobil:  784 131 788       e-mail: parafia@nspj-sanok.pl

 

 

1541725

 

 

 

 

 

  

 

 

 

 

 

 

Wielki Post 

czas duchowego przygotowania do świąt wielkanocnych

      W Środę Popielcową, rozpoczął się w Kościele czterdziestodniowy czas Wielkiego Postu. Główne przesłanie tego okresu koncentruje się na duchowym przygotowaniu chrześcijan do godnego przeżywania świąt Zmartwychwstania Pańskiego, największych świąt chrześcijaństwa związanych z wydarzeniami męki śmierci i zmartwychwstania (Paschy) Chrystusa; wydarzeniami, które stanowią fundament Kościoła i naszej wiary. Ponieważ są to najważniejsze święta (zwane też paschalnymi), dlatego domagają się specjalnego przygotowania, by móc je należycie przeżyć; stąd też nazwa: Wielkiego Postu, a nie jakiegoś tam zwykłego postu.

     Historycznie rzecz biorąc, okres ten kształtował się powoli, przyjmując różne formy, by wreszcie osiągnąć znane nam dziś oblicze. W pierwszych wiekach Wielki Post obejmował tylko Wielki Piątek i Wielką Sobotę. W III w. poszczono już cały tydzień, zaś na początku IV w., na pamiątkę czterdziestodniowego postu Jezusa na pustyni oraz czterdziestu lat wędrowania Izraelitów po ucieczce z Egiptu, został on przedłużony do czterdziestu dni. W VII w. za początek postu przyjęto szóstą niedzielę przed Wielkanocą. Ponieważ niedziele były wyłączone z postu, aby zachować 40 dni pokutnych, ich początek przypadał na środę; stąd Środa Popielcowa.

     Od 1570 roku był to już zwyczaj powszechnie obowiązujący w Kościele. W tym dniu na znak pokuty posypywano głowy popiołem przypominając sobie o prawdziwej wartości życia przy Bogu. Po Soborze Watykańskim II (1962-1965) ujednolicono różnie funkcjonujące nazwy niedziel Wielkiego Postu, tak że dziś nazywają się one: pierwsza, druga, trzecia, czwarta, piąta Wielkiego Postu, szóstą natomiast nazywa się Niedzielą Palmową, czyli niedzielą Męki Pańskiej. Okres Wielkiego Postu trwa do liturgii Wielkiego Czwartku, która z kolei rozpoczyna właściwe jedno wielkie Święto Paschalne celebrowane w ramach trzech dni, tzw. Triduum Paschalne.

   W ciągu całego okresu, idąc śladem biblijnej zachęty: poszczenia, modlitwy i jałmużny, przyjmowano różne praktyki pokutne, aby uwydatnić wagę tego okresu i należycie przygotować się do właściwych świąt. W związku z tym cała zewnętrzna oprawa liturgiczna przyjęła również odpowiednią formę: przez cały czas Wielkiego Postu na przykład nie śpiewa się Alleluja; w jego miejsce wykonuje się inny śpiew przed Ewangelią. Poleca się również używania szat liturgicznych koloru fioletowego.

     W obecnych czasach, korzystając z bogactwa historycznego rozwoju tego okresu oraz śledząc biblijno-liturgiczne wskazówki Kościoła, mamy pełniejszy obraz tego, co ten czas rzeczywiście oznacza i jak się w nim najlepiej przygotować na święta wielkanocne. Jest to przede wszystkim okres duchowego przygotowania wnętrza (w języku biblijnym: serca) człowieka, któremu towarzyszą zewnętrze przejawy i pewne gesty.

Duchowość Wielkiego Postu

     Chodzi tu o to, co Kościół nazywa metanoją, czyli o trwalsze przylgnięcie do Boga, o nawrócenie serca człowieka ku Niemu oraz pojednanie z bliźnimi, wyrażone w:
-większej wstrzemięźliwości w jedzeniu i piciu,
-większym zasłuchaniu się w Słowie Bożym, w czym mają pomóc również organizowane rekolekcje parafialne,
-unikaniu zbytecznego rozproszenia w postaci hucznych zabaw,
-większym skupieniu się na modlitwie, zarówno tej prywatnej jak i wspólnotowej,
-wykazaniu większej wrażliwości na potrzeby innych,
-korzystaniu z sakramentu pokuty i pojednania,
-uczestnictwie w różnych ćwiczeniach wielkopostnych, na przykład w nabożeństwach wielkopostnych (gorzkie żale, droga krzyżowa), lub podejmowaniu pewnych szczególnych postanowień mających wykazać bezinteresowność, szlachetność serca, uśmiech i życzliwość w stosunku do innych.

     Wszystkie te zachęty zbiera tradycyjna praktyka wielkopostnego skupienia się na modlitwie, poście i jałmużnie. W rzeczywistości wszystkie one mają na celu wskazanie, że pierwszym działającym w naszym życiu jest Bóg, który jest w stanie skutecznie pokierować nasze życie, uleczyć nasze ewentualne zagubienie się w grzechu i pysze, czy zatrzymać choćby na chwilę nasze ciągłe zabieganie. Oczywiście, my ze swojej strony podejmujemy te działania mając na uwadze zbawcze posłanie Jezusa Chrystusa, a szczególnie Jego decyzję ofiarowania swego życia za nas, bo to jest główny motyw naszego nawrócenia (metanoji).
Brak co jakiś czas obecności podobnego okresu w naszym życiu, brak tej świętej refleksji przynajmniej raz w roku wcześniej czy później jest w stanie wyjałowić nas z naszego człowieczeństwa i z naszej wrażliwości na słowo Boga i obecność innych ludzi.

 

 

Sanok, 04.01.2021

Szanowni Księża Proboszczowie

Drodzy Mieszkańcy Sanoka

 

            Sanok od kilku lat w święto Objawienia Pańskiego zwanego też świętem Trzech Króli był cząstką największych jasełek w Polsce. To właśnie w tym dniu licznie zgromadzeni mieszkańcy oraz osoby specjalnie odwiedzające Sanok towarzyszyły nam w obchodach tego święta. W liczbie kilku tysięcy spotykaliśmy się na ulicach miasta by określić naszą przynależność do wiary i tradycji. To właśnie w tym dniu pokazywaliśmy jedność, która łączyła nas w pielgrzymowaniu do narodzonej dzieciny.

      Zasady ograniczające spotkania, wprowadzone przez Polski Rząd, które są wypadkową stanu pandemii w kraju spowodowanej przez Covid-19 wstrzymały organizację Orszaku                        w dniu 6 stycznia 2021 roku. Jako koordynatorom jest nam niezmiernie przykro, że nie spotkamy się aby świętować ten dzień i oddać pokłon narodzonemu Zbawicielowi.

      Jednak wierzymy, że za rok wszystko wróci już do swojego naturalnego biegu i spotkamy się podczas wspólnego przemarszu, któremu tradycyjnie przewodzić będą Trzej Królowie. Pokładamy ufność, iż będzie to okazja do podziękowania Bogu za oddalenie pandemii.

   Na Nowy Rok 2021, chcemy Państwu złożyć życzenia zdrowia, które oparte Bożym błogosławieństwem da siłę na przetrwanie tego trudnego czasu.

 

                                   Bądźcie Zdrowi! Koordynatorzy Orszaku Trzech Króli w Sanoku

                                       Łukasz Radożycki, Damian Biskup. Andrzej Chrobak

 

 

 

         

 

 

„Bóg się rodzi, moc truchleje

Pan niebiosów obnażony.

Ogień krzepnie, blask ciemnieje,

Ma granicę Nieskończony…” 

 

Z okazji Świąt Bożego Narodzenia składamy Wszystkim najserdeczniejsze życzenia:

 dużo zdrowia, wzajemnego zrozumienia oraz ludzkiej życzliwości.

 

Radujmy się z narodzin Jezusa Chrystusa; kolędujmy Mu, chwalmy Jego imię

 i głośmy dobrą nowinę. Niech wigilijny opłatek symbolizuje naszą jedność

z Synem Bożym i drugim człowiekiem.

 

Niech ten świąteczny, wyjątkowy czas Bożego Narodzenia

stanie się źródłem wewnętrznej siły niezbędnej w zmaganiu się z trudami

dnia codziennego, a także napełni nas pokojem, który pozwoli

z ufnością patrzeć w przyszłość.

 

Niech przyjście na świat Dzieciątka Jezus budzi w nas dobro,

mądrość i wrażliwość na cierpienie, a nadchodzący Nowy 2021 Rok

niesie wszelką radość, pokój i nadzieję.

 

 

                                                                                     Kapłani pracujący w Parafii NSPJ

 

 

 
 

Adwentowe zamyślenia

        Czas Adwentu jest wyjątkową okazją do duchowego przebudzenia chrześcijanina. To jest dogodny czas do nazwania w sobie pewnych tęsknot za Jezusem Chrystusem, które mogły zostać zagłuszone przez sprawy codzienne. Jest to również szansa, aby spojrzeć na siebie przez pryzmat swojego serca, czyli tego, co w nas najgłębsze, a czego tak często nie chcemy uwzględniać. Ale to także dobra chwila, aby zapytać: czy nie przypisałem sobie samemu monopolu na pojmowanie życia, rozumienie Kościoła, a nawet samego Jezusa Chrystusa?

Jakie zadania ludzie mogliby postawić sobie na czas Adwentu?

            Jest to swoiste zmaganie się z czasem. I można tutaj postawić przed sobą takie zadania, które odnosiłyby się do czasu. Dobrze jest w tym okresie dokonać oceny wykorzystania czasu kończącego się roku kalendarzowego. Jaki to był czas? Co dokonało się w mijającym roku? Warto zaplanować sobie czas na rok najbliższy, jeśli będzie nam dany. W planowaniu czasu każdy powinien uwzględnić swoją sytuację życiową, aby to planowanie odpowiednio rozłożyć, z różnymi akcentami, aby zatroszczyć się o obecność Boga w swoim życiu. Jest to czas aby swoje życie skierować w stronę Boga, który przychodzi – jest to swoiste oczekiwanie na nadchodzącego wyczekiwanego gościa.

            W czasie adwentu powinna dominować radosna nadzieja. Kościół, bowiem poprzez liturgię tego okresu budzi w nas uczucia nadziei, tęsknoty i radosnego oczekiwania. Od pierwszej niedzieli Adwentu do 16 grudnia akcentowany jest eschatologiczny charakter tego okresu. Nasze spojrzenie jest skierowane na drugie przyjście Chrystusa w chwale.

Druga część zaczyna się 17 grudnia i kończy w Wigilię Narodzenia Pańskiego. Tutaj główny akcent liturgii jest położony na pierwsze przyjście Chrystusa w Jego narodzeniu w Betlejem.

            Oczekiwanie na przyjście Jezusa jest źródłem radości. Jakkolwiek przygotowanie na przyjście Pana polega na oczekiwaniu i pokucie, stąd fioletowy kolor szat liturgicznych, to jednak pokuta jest przepełniona radością. Adwent przypomina nam, że całe nasze życie jest oczekiwaniem.

            Adwent nie ma charakteru pokutnego w takim samym sensie jak Wielki Post. Jest jednak również czasem nawrócenia i pokuty. Teksty biblijne czytane w tym okresie wzywają nas do pokuty, nawrócenia, odnowy. Adwent jest czasem wielkiego oczekiwania na Chrystusa, oczekiwania na Boże Narodzenie, na Jego wejście do naszego codziennego życia.

            Z roku na rok następuje coraz większa komercjalizacja świąt Bożego Narodzenia. Już od połowy listopada reklamy wzywają nas do zakupów i troski tylko o jeden wymiar przygotowania do świąt. Przyzwyczajamy się coraz bardziej do tego. Duch adwentu jest duchem nadziei i radosnego oczekiwania, ale nie świętowaniem z wyprzedzeniem. Nie jest łatwo utrzymać tego ducha w obliczu nacisków komercji, które przemieniły tygodnie przed Bożym Narodzeniem w istne szaleństwo zakupów i rozrywki. Myślę, że powinniśmy przezwyciężać ten komercjalizm i lepiej rozumieć i przeżywać ten okres.

                 

Do adwentowych zwyczajów religijnych należą:

            Roraty – Tak nazywa się Msza święta ku czci Najświętszej Maryi Panny, odprawiana przez cały okres adwentu w dni powszednie. Najstarsze ślady odprawianej w Polsce Mszy świętej roratnej sięgają XII wieku. W wieku XVI roraty były już znane w całej Polsce. Zapalanie świecy roratnej w czasie Mszy świętej roratnej – jest ona biała, ozdobiona białą lub niebieską wstążką jest symbolem Maryi, która podobnie jak jutrzenka wyprzedza wschód słońca, jak Ona poprzedziła przyjście Jezusa.

            Dobre uczynki adwentowe – Pobożni katolicy wiedzieli, że trzeba przed Panem stanąć z dobrymi uczynkami, dlatego starano się podczas Adwentu wzajemnie sobie pomagać, szczególnie ludziom starszym i biednym. Pięknym zwyczajem była we wsi tzw. szara godzina. Pod wieczór, gdy już skończono codzienne zajęcia gospodarskie, gdy robiło się szaro, coraz ciemniej, wszyscy domownicy: dziadkowie, rodzice, dzieci, zbierali się w kuchni, najlepiej w pobliżu płyty. Nie palono jeszcze lampy. Rozważano w ciszy swoje życie, zastanawiając się nad nim, nie brakowało też cichej modlitwy. Starsi, szczególnie dziadkowie opowiadali dzieciom, wnukom, jak było dawniej, jakie były tradycje, zwyczaje; przypominali też dzieje naszej Ojczyzny.

            Wspólna modlitwa adwentowa – Dawniej cały Adwent starano się przeżywać we wspólnocie nie tylko rodzinnej, ale też i sąsiedzkiej. Gromadzono się by wspólnie odmawiać modlitwę różańcową, śpiewać pieśni adwentowe, a także pieśni o tematyce obyczajowej, które wzywały do życia zgodnego z Bożymi przykazaniami. Czytano Pismo Święte, żywoty świętych i książki budujące wiarę.

            Wieniec adwentowy – Na zielonym wieńcu umieszcza się 4 świece. Cała rodzina gromadząc się w niedzielny wieczór przy wspólnej modlitwie zapala kolejne świece jako znak czuwania i gotowości na przyjście Chrystusa. Wieniec adwentowy ustawia się także w kościołach, aby przypominał o mijającym czasie adwentu.

            Św. Mikołaj – W pierwszej części adwentu, 6 grudnia przeżywamy wspomnienie św. Mikołaja Biskupa, który zasłynął z wielkiej dobroci dla potrzebujących. Od wieków trwa tradycja obdarowania innych prezentami.

            Adwent to czas, w którym powinniśmy się zastanowić nad naszym postępowaniem. Nad tym co robimy źle, nad tym czego nie robimy, a powinniśmy w imię miłości Boga i bliźniego. Właśnie teraz jest na to doskonała okazja.

(za www.niedziela.pl)

 

 


 

 

 

Dekret Metropolity Przemyskiego

z 16 października 2020 r.

 

 

                                                                                                           Przemyśl, 16 października 2020 r.

L.dz. 1778/023/2020

 

DEKRET

    W związku z nasilającą się pandemią w Polsce i wprowadzeniem nowych obostrzeń, dotyczących także uczestnictwa wiernych w nabożeństwach i Mszach Świętych, odprawianych w kościołach i kaplicach, zarządzam, co następuje:

  1. Mając na uwadze ograniczenia dotyczące liczby uczestników zgromadzeń religijnych dla wiernych przebywających w tzw. „strefie żółtej” (1 osoba na 4m2)i w „strefie czerwonej” (1 osoba na 7 m2), zgodnie z kan. 87 § 1, 1245 i kan. 1248 § 2 Kodeksu Prawa Kanonicznego udzielam ogólnej dyspensy od obowiązku niedzielnego uczestnictwa we Mszy Świętej, począwszy od niedzieli 18 października br., osobom przebywających w takich strefach w okresie ich obowiązywania. Skorzystanie z dyspensy oznacza, że nieobecność na Mszy niedzielnej we wskazanym czasie nie jest grzechem. Jednocześnie zachęcam, aby osoby korzystające z dyspensy trwały na osobistej i rodzinnej modlitwie. Zachęcam szczególnie do duchowej łączności ze wspólnotą Kościoła poprzez transmisje radiowe w Radiu FARA oraz za pośrednictwem lokalnych i ogólnopolskich rozgłośni radiowych i stacji telewizyjnych.
  2. W kościołach i kaplicach należy bezwzględnie przestrzegać wszystkich obowiązujących zasad reżimu sanitarnego.Przypominamy również, że maseczek lub przyłbic zakrywających nos i usta, zobowiązani są używać:

– wierni uczestniczący w liturgii, chyba że mają wymagane zwolnienie,
– pracownicy kościelni w sytuacjach kontaktu z innymi osobami (np. podczas zbierania składki czy w czasie przygotowania paramentów w świątyni, w której przebywają inne osoby),
– służba liturgiczna podczas liturgii i przygotowania do niej, z wyjątkiem diakona, lektora i psalmisty w momentach czytania lub śpiewu. Maseczek lub przyłbic mają ponadto używać celebrans i koncelebransi, podczas rozdawania Komunii św. i procesji przez świątynię.

Wszystkie informacje dotyczące naszej Archidiecezji będą umieszczane na bieżąco na stronie przemyska.pl.

Zachęcam do intensywnej modlitwy w intencji ustania pandemii, a także w intencjach chorych i personelu medycznego oraz służb ratowniczych.

Z serca wszystkim błogosławię

                                                                    /-/ ✠ Adam Szal
                                                                         Metropolita Przemyski

                                                                             /-/ ks. Bartosz Rajnowski
                                                                                  Kanclerz Kurii

 

 

 

 

HARMONOGRAM NABOŻEŃSTW RÓŻAŃCOWYCH 

PROWADZONYCH PRZEZ GRUPY PARAFIALNE

 

1.X.2020

CZWARTEK

DOMOWY KOŚCIÓŁ (ks. Jan)

2.X. 2020

PIĄTEK

STRAŻ HONOROWA NSPJ

3.X. 2020

SOBOTA

DOMOWY KOŚCIÓŁ (ks. Tadeusz)

4.X.2020

NIEDZIELA

RÓŻE RÓŻAŃCOWE

5.X. 2020

PONIEDZIAŁEK

 

6.X. 2020

WTOREK

BRACTWO RATOWANIA DUSZ

7.X. 2020

ŚRODA

DZIECI Z SP

8.X. 2020

CZWARTEK

MŁODZIEŻ klasy VI - VIII

9.X. 2020

PIĄTEK

MŁODZIEŻ OAZOWA

10.X. 2020

SOBOTA

RYCERSTWO NIEPOKALANEJ

11.X. 2020

NIEDZIELA

GRUPA BIBLIJNA

12.X. 2020

PONIEDZIAŁEK

RYCERSTWO NIEPOKALANEJ

13.X. 2020

WTOREK

NABOŻEŃSTWO FATIMSKIE

14.X. 2020

ŚRODA

DZIECI Z SP

15.X. 2020

CZWARTEK

MINISTRANCI

16.X. 2020

PIĄTEK

MŁODZIEŻ OAZOWA

17.X. 2020

SOBOTA

KOŁO PRZYJACIÓŁ RADIA MARYJA

18.X. 2020

NIEDZIELA

RUCH RODZIN NAZARETAŃSKICH

19.X. 2020

PONIEDZIAŁEK

RADA PARAFIALNA

20.X. 2020

WTOREK

CHÓR PARAFIALNY

21.X. 2020

ŚRODA

DZIECI Z SP

22.X. 2020

CZWARTEK

DOMOWY KOŚCIÓŁ ( ks. Rafał)

23.X. 2020

PIĄTEK

MŁODZIEŻ OAZOWA

24.X. 2020

SOBOTA

RÓŻE RÓŻAŃCOWE

25.X. 2020

NIEDZIELA

GRUPA BIBLIJNA

26.X. 2020

PONIEDZIAŁEK

BRACTWO RATOWANIA DUSZ

27.X. 2020

WTOREK

RÓŻE RÓŻAŃCOWE

28.X. 2020

ŚRODA

DZIECI Z SP

29.X. 2020

CZWARTEK

DIAKONIA MUZYCZNA

30.X. 2020

PIĄTEK

AKCJA KATOLICKA

31.X. 2020

SOBOTA

STRAŻ HONOROWA NSPJ

 

św. Michał Archanioł

     Któż, jak Bóg!

     Pismo święte Starego Testamentu mówi o Archaniele Michale jako jednym z najpotężniejszych duchów niebieskich, Wodzu Izraela, który towarzyszy temu ludowi w jego dziejach (Dn 10,13.21; 12,1). Jeszcze więcej o nim mówią starotestamentalne księgi apokryficzne (Księga Henocha, Apokalipsa Barucha, Apokalipsa Mojżesza). Michał w tych księgach występuje jako osoba pierwsza po Bogu. Jest Archaniołem, jednym z czterech najpotężniejszych duchów, księciem aniołów, obdarzonym szczególnym zaufaniem przez Boga i kluczami do nieba. On składa ofiarę na niebieskim ołtarzu Świętego Świętych; jest aniołem sprawiedliwości i sądu, aniołem łaski i zmiłowania, aniołem miłosierdzia Bożego. On wstawia się za Izraelitami, jest ich aniołem.

     W Liście św. Judy Apostoła pojawia się jako walczący z szatanem o ciało Mojżesza. W Apokalipsie św. Jana Apostoła ukazany jest jako stojący na czele hufców niebieskich walczących zwycięsko z szatanem i jego zwolennikami.

     We wczesnochrześcijańskim piśmiennictwie (Tertulian, Orygenes, Hermas, Didymus) uchodzi za Księcia Aniołów; Archanioła, któremu Bóg powierza zadania wymagające szczególnej siły. On wstawia się za ludźmi przed Bogiem; jest aniołem Ludu chrześcijańskiego; On stoi u wezgłowia umierających a potem towarzyszy im w drodze do wieczności.

     Z tymi właśnie funkcjami złączył się, poczynając od XII wieku jego patronat nad kaplicami cmentarnymi.

     W ikonografii przedstawiano go także z wagą w ręku, do odmierzania dobrych uczynków. Już od wczesnych wieków chrześcijaństwa uważany jest za wodza a zarazem pogromiciela zbuntowanych aniołów; tak też przedstawia go najczęściej malarstwo w sztuce ikonograficznej.

     KULT świętego Michała Archanioła istniał już w starożytności chrześcijańskiej; świadczy o tym wiele dowodów liturgicznych. Znacznie później pojawił się kult oddawany na Górze Gargano koło Siponte w południowej Italii, gdzie miał się. zjawić św. Michał Archanioł. Cześć ta miała początkowo charakter lokalny, później jednak została rozszerzona na cały Kościół - w dniu 8 maja. Z czasem Jego imię. weszło do liturgii mszalnej, przy poświęceniu kadzidła i w liturgii pogrzebowej.

     Święty Michał Archanioł ukazał się także za czasów św. Grzegorza Wielkiego, papieża, w Rzymie podczas procesji przebłagalnej odprawianej na zamku zwanym odtąd Zamkiem Świętego Anioła, i włożył miecz do pochwy na znak, że Bóg odwróci srożący się gniew od ludu rzymskiego. Odtąd dżuma ustała.

     Oprócz tego znanych jest jeszcze kilka innych sanktuariów św. Michała w Kościele.

     Kościół Rzymski czcił św. Michała zawsze dnia 29 września. W czasie ostatniej reformy Kalendarza Rzymskiego, w tym dniu dołączył Kościół także do czci liturgicznej świętych archaniołów Rafała i Gabriela.

     Święty Michał Archanioł czczony jest jako Patron i protektor Kościoła świętego; zwycięski obrońca w walce z szatanem, z jego pokusami i mocami piekielnymi. Kościół Wschodni czci go także jako patrona chorych.

     Święty Michał Archanioł jest patronem Austrii i Niemiec, a w Polsce patronem Małopolski i diecezji łomżyńskiej.

     Sługa Boży ks. Bronisław Markiewicz pod Jego imieniem założył dwa zgromadzenia zakonne: męski i żeński, którym zlecił wychowanie młodzieży, zwłaszcza opuszczonej i sierot (Księża Michalici i Siostry Michalitki).

     IMIĘ - W Polsce pod jego imieniem wybudowano ponad 300 kościołów; Jego imię nosili polscy królowie, biskupi, szlachta i lud. Do ostatnich lat było to imię powszechnie używane. Dzisiaj ponownie imię św. Michała nadaje się coraz cząściej na chrzcie świętym. Od tego imienia wzięło swoją nazwę aż 222 miejscowości w naszej Ojczyźnie.

     Kościół ponad 20 osobom tego imienia przyznał chwałę świętych lub błogosławionych, między innymi: Michał de Sanctis (1590-1625), Michał Garicoits (1797-1863), Michał Ghebre (1791-1855) misjonarz, Michał Rua (1837-1910), Michał Franciszek Cordero (1865-1910), Michał Pro (1891-1927).

 

Modlitwa w tekście papieża Leona XIII brzmi:

 

Święty Michale Archaniele, broń nas w walce, a przeciw niegodziwości i zasadzkom złego ducha bądź naszą obroną. Oby go Bóg pogromić raczył, pokornie o to prosimy, a Ty, Książę niebieskich zastępów, szatana i inne duchy złe, które na zgubę dusz ludzkich po tym świecie krążą, mocą Bożą strąć do piekła. Amen

 

 Ks. Antoni Michno

Obecnie - Parroquia Eclesiastica Chicaña

Zamora Chinchipe, Ecuador 

 

http://parroquiachicana.com

 

Po roku pracy w parafii Los Encuentros, od sierpnia 2019 roku jestem proboszczem w parafii Chicaña.

 

PARAFIA

Parafia Chicaña jest w bezpośrednim sąsiedztwie do poprzedniej, w której pracowałem – Los Encuentros. Na terenie parafii znajduje się 21 miejscowości, które różnią się wielkością i również kulturą zamieszkujących w nich ludzi.

W większości są to potomkowie Hiszpanów zmieszani z miejscową ludnością na przestrzeni historii. Kolejną grupą bardzo liczną są Indianie Saraguros, którzy odróżniają się przede wszystkim strojem. Zachowując własną kulturę mężczyźni noszą długie warkocze, na głowie kapelusz i spornie, które kończą się pod kolanem. Natomiast kobiety, długie czarne spódnice aż do kostek, haftowaną białą koszulę i na głowie kapelusz.

Ostatnią grupą są Indianie Shuar, którzy w codziennym życiu upodobnili się do kolonizatorów i przyjęli w zasadzie styl życia cywilizacji zachodniej. Jedynie w specjalnych okolicznościach przywdziewają strój tradycyjny, którym jest kolorowa spódnica dla mężczyzn i pióropusz na głowie, a dla kobiet niebieska suknia z przepaską z muszli.

Parafia liczy około 4000 mieszkańców, rozproszonych na dużej przestrzeni. Z miejscowości Chicaña, centrum parafii, gdzie mieszkam do najdalszej wioski mam ponad 30 kilometr, co w warunkach tutejszych wynosi 1 godzin i 20 minut drogi.

Mieszkańcy są bardzo życzliwi, pomagają księdzu w przetrwaniu i współpracują w tworzeniu życia religijnego i umacnianiu wiary. Jednocześnie zmagają się z biedą, z codziennymi trudnościami w relacjach międzyludzkich i potrzebują nadal pomocy dobrych serc, które pamiętają o misjach i misjonarzach.

  

PRACA DUSZPASTERSKA

Głównym zadaniem misjonarza jest szukanie dusz i pomoc w poznaniu Chrystusa naszego Pana i Zbawiciela. Codziennie msza święta jest sprawowana w innych miejscowościach, tak, aby wierni mieli jak najczęstszy kontakt z Panem Bogiem.

Obok Mszy świętej głównym zadaniem jest katecheza. W tym roku katechetycznym uczęszcza na lekcje katechezy w całej parafii 370 dzieci. W tej pracy pomaga mi 52 katechistów, którzy co tydzień spotykają się z dziećmi i młodzieżą. W tym roku do I Komunii św., opóźnionej mocno przez COVID-19, przystąpi 67 dzieci, a do Sakramentu Bierzmowania 84 osoby.

W Ekwadorze rodzi się dużo dzieci, dlatego Sakrament Chrztu św. jest bardzo częsty. Daje to wielką radość, widząc jak przybywa wielu nowych uczniów Chrystusa.

Odwiedziny chorych, rozmowy ze starszymi i niepełnosprawnymi to codzienność. W centrum parafii, w miejscowości Chicaña budujemy nowy kościół, który będzie służył całej społeczności, przede wszystkim na Sakramenty Bierzmowania i Komunii św., które najczęściej sprawuje się w centrum.

  

 =======================================================================

 

24 godziny z Jezusem

 

     W najbliższy pierwszy piątek i pierwszą sobotę miesiąca, czyli 3 i 4 lipca, rozpocznie się w naszej parafii 24-godzinna adoracja Pana Jezusa w Najświętszym Sakramencie.

   Zaczynamy w piątek Mszą św. o godz. 19.00 i kończymy w sobotę o godz.19.00. Na adoracji trwać będzie grupa osób, które zapisały się na określone godziny oraz wszyscy chętni. Gorąco zachęcamy, aby przyjść do świątyni o dowolnej porze – rano, w ciągu dnia, wieczorem albo w nocy. Jezus czeka na każdego przez całą dobę!

    Odłóżmy na ten czas wszystkie mniej istotne sprawy, telewizor, internet, telefon i znajdźmy chociaż pół godziny dla Pana.

     Adoracja ma wielką moc – jest pomocą i ratunkiem w trudnych sprawach, małżonków, dzieci, wnuków, bliskich, przyjaciół, Ojczyzny      i Kościoła. Adoracja jest też spotkaniem twarzą w twarz z żywym, Zmartwychwstałym Jezusem Chrystusem, obecnym w Najświętszym Sakramencie. Powierzeniem Mu wszystkich trosk, bezinteresownym uwielbieniem Boga i zadośćuczynieniem za grzechy nasze i świata całego. Nie musimy czuć obecności Pana – w adoracji nie chodzi o nasze dobre samopoczucie czy samozadowolenie, ale wierne trwanie przy Nim, budowanie miłości i zawierzenia mimo ciemności. 

     Aby mieć pewność, że adoracja będzie trwać nieprzerwanie przez 24-godziny, zorganizowana została 48-osobowa grupa adorujących –     po 2 osoby na każdą godzinę.

 

Jeśli ktoś chciały wpisać się na stałą, porę –

lista ciągle znajduje się w zakrystii.

 

O szczegóły można dopytać pod numerem telefonu 696 878 061.

 

 

                                                               więcej >>>

 

Boże Ciało - święto Eucharystii

     W czwartek po niedzieli Trójcy Przenajświętszej Kościół obchodzi uroczystość Najświętszego Ciała i Krwi Chrystusa, nazywaną tradycyjnie Bożym Ciałem. Uroczystość ta stwarza doskonałą okazję do rozważania wielkiej tajemnicy wiary, którą jest Przenajświętsza Eucharystia. Jest też okazją do publicznego uwielbienia Chrystusa w Najświętszym Sakramencie.
     Święto Bożego Ciała ma swoje początki w XIII wieku. Wtedy kult Chrystusa obecnego w Przenajświętszej Eucharystii bardziej koncentrował się na pragnieniu oglądania Hostii konsekrowanej w czasie podniesienia, celem adoracji i uwielbienia. Wierni natomiast rzadko przystępowali do Komunii św., która jest wyrazem pełnego uczestnictwa w Ofierze Eucharystycznej. W ten sposób najważniejszym momentem we Mszy św. stało się Podniesienie, a nie przyjmowanie Ciała Chrystusa pod postacią Chleba.
     Do wprowadzenia święta Bożego Ciała, jako dnia szczególnego uwielbienia Chrystusa Eucharystycznego, przyczyniła się bł. Julianna (+1258), z klasztoru Mont Cornillon w Belgii. Święto zaczęto obchodzić najpierw w Liége. W 1264 r. papież Urban IV rozszerzył to święto na cały Kościół. W papieskiej bulli wymienione są powody, które uzasadniają potrzebę ogłoszenia święta: ożywienie wiary w rzeczywistą obecność Chrystusa w Przenajświętszej Eucharystii, zadośćuczynienie za znieważanie Chrystusa w Najświętszym Sakramencie oraz potrzeba szczególnego uczczenia ustanowienia tej wielkiej tajemnicy wiary w Wielki Czwartek. Na obchód święta Bożego Ciała papież Urban IV wyznaczył czwartek po uroczystości Trójcy Przenajświętszej. Niespodziewana śmierć Papieża uniemożliwiła ogłoszenie bulli. Uczynił to dopiero papież Jan XXII w 1317 r. Tę datę uważa się za początek obchodu Bożego Ciała w całym Kościele.
     W Polsce jako pierwsza święto Bożego Ciała wprowadziła diecezja krakowska. Mówią o tym statuty synodalne biskupa Nankera z 1320 r. W 1347 r. w Krakowie zbudowano też piękny kościół pw. Bożego Ciała. Na początku XV wieku święto to obchodzone było już prawie we wszystkich diecezjach.
     Początkowo w Boże Ciało nie było procesji. Pierwsze wzmianki o jej istnieniu w Kolonii pochodzą z 1279 r. Wkrótce zwyczaj ten przyjęły inne kraje Europy Zachodniej. W Polsce zwyczaj procesji w Boże Ciało przyjął się w XV wieku. W ciągu minionych wieków procesje te były zawsze bardzo uroczyste. Uczestniczyło w nich całe społeczeństwo, i to nie tylko w sam dzień Bożego Ciała, ale przez całą oktawę, czyli przez osiem dni.
    Za autora tekstów Oficium i Mszy oraz hymnów na tę uroczystość uważa się największego teologa średniowiecza - św. Tomasza z Akwinu. Teksty te należą do modlitewnych arcydzieł wielbiących Chrystusa obecnego w Najświętszym Sakramencie.
     Jaki jest cel procesji Bożego Ciała do czterech ołtarzy wzniesionych na trasie? W art. 77 czytamy: "W procesjach, w czasie których celebrans niesie Najświętszą Eucharystię poza kościół wśród uroczystych obrzędów i śpiewów, lud chrześcijański składa publiczne świadectwo swej wiary i pobożności wobec Najświętszego Sakramentu".
Podniosła i uroczysta jest ta procesja Bożego Ciała. W czerwcowym słońcu powiewają chorągwie. Niewiasty ubrane w ludowe stroje niosą feretrony. Dzieci pierwszokomunijne sypią kwiatki. Grają orkiestry i śpiewają chóry. Za Chrystusem Eucharystycznym, niesionym w złocistej monstrancji pod baldachimem, podąża rzesza wiernych. Rozlega się niesiony wiatrem śpiew:
Zróbcie Mu miejsce, Pan idzie z nieba,
Pod przymiotami ukryty chleba.
Zagrody nasze widzieć przychodzi
I jak się Jego dzieciom powodzi.
     W nowym kalendarzu liturgicznym święto Bożego Ciała otrzymało nową nazwę: Uroczystość Ciała i Krwi Chrystusa. W nazwie tej została ukazana w sposób integralny prawda, że w Przenajświętszej Eucharystii jest obecny Chrystus z Ciałem i Krwią swoją. Uroczystość Ciała i Krwi Chrystusa ma przypomnieć nam, że najcenniejszą monstrancją dla Chrystusa jest człowiek. Najpiękniejszą zaś procesją jest jego podejście do ołtarza i przyjęcie Chrystusa w Komunii Świętej.

  

Drogi Księże Proboszczu, Drodzy Kapłani, Drogie Siostry Zakonne,

Drodzy Parafianie Najświętszego Serca Pana Jezusa w Sanoku i Przyjaciele Misji! 


     „Wy się nie bójcie! Gdyż wiem, że szukacie Jezusa Ukrzyżowanego. Nie ma Go tu, bo zmartwychwstał, jak powiedział” (Mt 28, 5 – 6).  Słyszymy te słowa w Liturgii Wigilii Paschalnej jak Anioł mówi do stojących przy pust